بی قرارِ توام و در دلِ تنگم گِله هاست

صفر رو به پایان است

این روزهای پایان ماه صفر، شدیداً دلتنگم می کند برای آمدنت

این آمدن این بازگشت این حضور دوباره ی روشن تو در هستی مرا بی تاب کرده

این بی تابی به جانم که می زند بی قرارت می شوم

می خواستم از اهل زمین و این زمانه و این ماه دلتنگه صفر گله ها کنم

که چه شد مولای من تنها ماند؟

که چه شد عشق من در این هزاره ی بلند غیبت غریب ماند؟

که چه شد دلم به عشقی آسمانی تب کرد و تب داره معشوقی شدم که نه او را دیده ام و نه ... خواهم دید

مولاجان! به چشمانم بگو آرام بگیرند بگو بی تابی بس است

خودت بگو ظهور نزدیک است

تو هم مثل رسول خاتم که به قاب قوسین رسید

و فاصله اش با خدا شد یک حجاب

با ظهور با آمدن با ظاهر شدن

یک پرده فاصله داری و آن هم پرده ی چشمان من است

این روزها دل غمینی جانِ من

خدا مرا بلاگردان غصه هایت کند

بشارت مولای من

اگر سَرورَم محمد رفت

اگر رییس مذهبم شهید شد

اگر علی بن موسی غریب ماند

تو ... باقی ماندی برای من

هم محمدی هم صادقی و هم رضایی

محمدی برایم، هدایتگری می کنی در پرده ی غیبت

صادقی برایم به پای عشقی هزار ساله وفادار ماندی

رضایی برایم که راضی شدی بمانی در غربت

تا لااقل روشنگری کنی در زمین

برای این روزها و شب ها در خلقت

دعای آرامش می خوانم تا قلب مهربانت آرام بگیرد

جمله ای عاشقانه اما لبریز از دل نگرانی

آجرک الله یا بقیه الله